تصوّف مانند « سلوة الشيعة » « 1 » تأليف مطهّر بن محمّد المقدادى و غيره ظاهر مىشود و هم از تأليفات مرحوم مير لوحى كه دو رساله در اين موضوع دارد به نامهاى « تنبيه الغافلين و اخزاء المجانين » و « اعلام المحبّين » كه در كتاب « كفاية المهتدى » از آن دو نام برده شده . [ به نمونه‌هايى از اين فعاليتها توجه كنيد : ] [ 1 - ] يكى از انحرافهاى تصوّف از دين و تشيّع ، مسئلهء موسيقى است كه در حلقات به اصطلاح « ذكر و وجد و سماع » يكى از برنامه‌هاى رسمى آنها است . مرحوم مير لوحى دربارهء مسئلهء « غناء » در رساله‌ها و كتابهاى خود مختصرا حرمت موسيقى و غنا را اعلام مىنمود و بيشتر اوقات همين قدر مىفرمود : « در حرمت غناء خلافى نيست » ، چنانچه فرزندش مرحوم مير محمّد هادى در رساله‌اى در مسئلهء غنا از آن ياد كرده است « 2 » . مسئلهء حرمت غنا و موسيقى كه از مسائل اجماعى شيعه مىباشد چنان چه جمعى تصريح به اجماعى بودن آن كرده‌اند ، مع ذلك در عهد صفويّه آنچنان دست خوش وسوسه و نرمش قرار گرفت كه بعضى از علماء آن عصر در خواندن قرآن ، آن را تجويز و يا مستحب ذكر كردند و بعضى در صورت عدم همراه بودن آن با محرّمات ديگر مباح و حرمت آن را در صورت همراه شدن با سائر محرّمات گفتند . در اينجا مىبينيم مرحوم مير لوحى و سپس فرزند برومندشان مرحوم مير محمّد هادى قد علم كرده و در مقابل كسانى كه از علماء سستى و نرمش از خود نشان دادند ، ايستاده و ابتداء مرحوم مير لوحى علنا در كتابهاى خود و گفتارهايش

--> ( 1 ) . از كتب مخطوطه در كتابخانهء آية اللّه مرعشى در قم . ( 2 ) . رسالهء غناء مرحوم مير محمّد هادى به نام « اعلام الاحباء فى حرمة الغناء فى القرآن و الدعاء » / صفحهء 14 كه در ضمن مجموعهء شمارهء 1 ميراث فقهى مركز تحقيق مدرسهء ولىّ عصر عليه السّلام چاپ گرديده .